Bij Nette Lampaing

In d’Hournzielstroet 54-56, bestoet ‘r nog n’n bollewinkel. Oan ‘t woud es “Julia Lampaing” alias Julia Fabry, de winkelierster – dochter van Nette.

‘t Was in 1899, maai voeder was ne plekker en haai verdiende moe ne frang (1 frank) per dag. Vaai eet baai te verdeene bewerkte maai moeder e stuk grond. Toen was da de gewoeinte. Da joer ging de famille vergroete en maai voeder zaa dat da werk op ‘t veld te swoer weudde. Da was goed – ze kon oek nogal goe nou en ze begost me blaa veusgoes te moeke. Uere ieste veusgoet hing ze mai ‘n kour vooi de vienster. Ze mokte oek nog moillekes en da ging reidelijk goed. Zoe verdiende’s e censke baai.

Op ne kie kwam Nette Van Obberghen baai ons en ze zaa zoe teige maai moeder “Ge mut zeurge da ge nen bol et om aon de kindere te geive, dat trekt de kalante”. Maai moeder trok noo de rueblaes om n’n boekal bolle. Doe zag z’oek roe zakdoeke ligge en ze brocht er ienige mei vaai te verkoepe. Z’hing ze me veer on en kour vooi de vienster. Moe woevooi verkoept ‘oek gien bolle vroege de kalante? Goed, ze kocht een klaan balans en mokte de bolle zelf me soeiker en huining. Hoe dat da recet was da wietek nemie.

Alles weudde gesmolte en op nen blave stien gegote en ast nog laa was in stukskes gesnije. De bokalle weudde gevuld en de bolle weudde goe verkocht. Limonade da verkochtemme per glas. Loeter kwoemer eizelsoere baai en cocobolle. De cocobolle weudde in stukskes gesnije en verkocht on ne cens ‘t stuk. De rueblaes was seffes nogal veer en keutter baai in Avergoem vonden we n’n andere bollemarchand ne zeikeren Butstraen. Moe zaal maai moeder op ne kie, wievooi koept a gien keer en peerd, den kund’al de winkels doe in Terveure.

Hij dei da en van den kwammen reigelmoetig no Terveure. Me Sinterkloes, in danen taaid was da Peike de Grief, verkochte we veuil spikeloes en niknakskes. Me Neuvejoer was da pieperkoek, groete en klaane. ‘t Was oek de gewoeinte baai ons, da me mé Neuvejoersoevend pieperkoek verloute. Me vaaif cens weudd’r baaiiengeleid en me dra tierlingen weudd’r gesmijte. Woeren ‘r twie of dra me achtteen den smijtte’s ze nog ne kie.

Zoe zat maai moeder is op den tram me ne groete pieperkoek op heuire schoet. Ne zeikeren Desees oeit Eizer babbelde zoe e wa en asze van de tram stapte hielpen de pieperkoek droege tot thoeis.

Hoeveuil kost da? Vroeg’n on maai moeder, a ne frang antwoude ze. Ik zet oek in zaten en twaa lukke daane kie wont’n oek. Hij mocht de perperkoek dat’n gedroege haa mij norhoeis nijme. Dei pierperkoeke woere toen schoen verseed, me bloemekes van roe soeiker en vantaaid stond t’r in ‘t midden het joergetal in, in witte soeiker. De chocolat va Victoria damme verkochte, da was faaine zenne. De smalle stukke koste twientig cens en brie stukke vieteg cens.

Noe Butstraen es Julleke den bolleman gekomme. Dane kwam van Leuive me z’n peerd en keer. Zaai gespan zette hij altaaid baai Mandus in de Pieperstroet. Hij verkocht oan ‘t gewicht en oan de meiter – op ‘t deksel mokte hij z’n riekening. Julleke droenk gere ‘n pint te veuil oeit aa zette of legdege ze Julleke op z’n keer, ze goeve ‘t peerd e klopke en ‘t leep reigelrecht me Julleke noar hoeis.

Pateikes leiverde Vandewouwe van on de Chien Vert, doe dei stroet in. Zoe kwam ze ne kie pateikes leivere en ze vertelde toen van da accident met de kooinink. ‘t Was moe just vooigevalle za ze. Zoe wiste waaile da ien van d’ieste in Terveure dat de kooinink van den berg gerold was.

Kreem da’n moktem-oek. In de kelder emme nog altaaid ne put woe damme ons aais in legde vooi de giel wiek. Ons kreemvat stond doe oek, da was een sout tonne en in dei tonne stond het vat woe damme de kreem in droeide. Tussen de twie legdemme aais en grouf zaait, da was ve de kreem te bevreze. Onze Jef, da was m’n breu droeide dikkes de kreem en den zoengen altaaid leekes oeit de kerk. Zoe hed dattem nie hoede as waaile van bove den trap ont roepe woere.

Onder den ourlog woere’n er gien galette of hourekes, we smierde toen onze kreem op een sourt hostie, persees gelaaik in de kerk. Deii verkochtemme toen on teen cens vaai ‘n klaan en vaaifentwintig cens vaai ‘n groete.

In 1924 kochtten we het hoeis ee neffe nr. 56. Filemon mokte doe toen d’hanke, Jules va Tis kapte de dra deuire tusse de twie hoeize en d’ander werkskes dei Jefke Kabberdoes. In het oud hoeis hielden we stammenee en in ‘t neut de winkel me ellegoed, bolle en speilgoed. In danen taaid kwoeme de werkmanne en balleroepers van de Kaaiter veuil baai ons met de koete speile; g’aait Frei van Laye, Torre – den breu van Maree Kabbas, den Beire en Jefke da met de machinnekes rij. Dei manne koste vertelle en gelache damme toen emme. Zoe kwam’k ne kie me n’n bak bee oeit de kelder en oan de deui blijvek me de maa van maaine veusgoet in de klink oepere (we droege toen zwette veusgoes me nogal brie mave) den bak schout oeit m’n hanne, ik herpakte en ‘k pakte in de flesse – e stukske van m’n twie middelste vingere. ‘t Was er nie groet en as we deui ‘t cafei ginge me nen bakk bee moeste me den bak bouve onze kop steike anders gerokten we nie tot on den toeg.

Tot 1932 hemme stammenee gaave en dernoe emme doe den ellegoedwinkel gemokt. Maai moeder iet de winkel gaave tot in 1953, den hemme’k ik hem overgenoume. Tot 1958 stond ik er allien vooi. Ik stond toen om 4 eure op en vooi dat de winkel oupe ging aak al den hof en ‘t land gedoe. In 1958 den emme den ellegoedwinkel gemoderniseid oemdat maai zuster Maree daan ging oupen haave. E joer of dra terug es hem tougegoe.

Veui de moment goed de commerce nog altijd goed, keuis es er oek genoeg, in van alles.

Chocolat, van alle soute – bolle, dikke en klaan, zeute en zaaite, hette en malse – lekstokke, van alle veurme en koleuire – kaaisebanne – toeverbolle – lange janne – maspin etc

Spoerverkes en van alle klaa speilgoed, alles es er in ‘n klaan reuimte en me veuil orde geplasseid. Vantaaid zere de kinder tot boeite toe fil doe. ‘t Es thoupe da Julia nog lang d’r mag bleeve, zoe kunne ons kindere en klaankindere oek nog goen koepe veu ne frang of twie, want da bestoet’r neeverst anders nemie in Terveure.