Loweke Dimanche

En na oek nog e wodeke over Loweke Dimanche. Da was zenne n’echte noem. Ne goeien beurger, de zon van ‘t deurp. Overal woe da Loweke kwam was er plezeer.  Hij kos zinge gelijk ne nachtegoel en vertelle da kosten oek. Loweke was oek zanger in de kerk. Hij zoeng er schoen solo’s en de minse leusterde hiel stil. Oek d’heilige stoene er paf van. Wannier de minse in de wiek meug woere van te werke en ze t’sondoes e wa plezeer zochte woere ze kontent van Loweke t’hoere in de café. En den boes was den oek kontent want de minse woere in ‘t plezeer. Loweke mokte zelf z’en leekes, zelf op de stroete van Terveure.

Ne kieë gink’er n’en Terveurenier noe Leuve e verke koepe. Moe hij was in de café “de Veer-Winne” binne gestapt. Doe aän n’en “Allée” gevroegd en d’er twie-draa gedroenke en Loweke zoenk: “Allée es goeien drank, moe ze verke gink ne gank”. Den hiet’en oek nog e leeke gemokt op d’ieste Kapellekermis.

Loweke a alted zenne n’hoed bij, moe noet op zenne kop. Moe den was’er oek nog n’en n’andere bekinde zanger: Free van Treezen Os, da was ne plekker. Free zoenk oek in de kerk da de ruite rammelde. Op ne zekeren dag was’en in Brussel n’cisteere oent plekke en hij zoeng. De minse da passeede leusterde. Na stond doe n’en hier bij van ‘t conservatorium en beloofde hem als zanger oen te pakke. Moe Free was ni gelied en hij verstond hem oek ni en de Free refezeede. Zo kinde me in Terveure en in de “Choeur” n’en tenor en ne compositeur.