Den Bak

Den was er oek nog den Bak. D’aa minse van Terveure hem daan nog gekind. Da was oek ne rare vogel. Ge kost’em kinne oen zenne mond, want daan was toemelijk groet. Den Bak kost ni goe spreke, t’was ne n’hakkelier. t’Was e klaa manneke. Hij droog gemaanlijk ne zave keel. Hij woende op de Kapelle in e klaan huiske. Doe woende n’oek Leeze Mamma en den Bak gink doe veul zitte. Den Bak bezat ni feul, moe haa veul noedeg veu zenne groete mond. Hij was geere gezee van de gebeure. As de gebeure e verke doed dee, kreeg den Bak ze stuk. Was het kermes, den Bak was overal te zee. Den kreeg’en ‘n pint van alleman. Da refezeede hij ni.

Jo, jo, da, da d’es good, stotterde den Bak, want da deeë’n nogal neig. Den danste hij op de toefel in de kafeskes en zoeng ze lijfstuk: “Es da gien schand, evu zoe ne vent, dat’en ze kalf nie bieter kent”. De minse goeve hem nog’en pint en den bak trok zoeë van den iene kafé noe de n’andere.