Lucie en Engeloom

Lucie en Engeloom

In Terveure zen gien minse nemi dat dee twie aakes hemme gekint, moe wel van oere spreke. Ze bewoende a klaan hooizeke, bewerkte e stukske grond me nen trekhond. Ze woere erm, moe altijd kontent. Ze woere 70 joer en ze volgde nog altijd de mode van de joenge joere. ‘t Zondoegs ging tante Lucie, noe de vreugmes en ze droog altijd eur traamantille. Engeloom, da was heure man, daan gong noe d’hoomes me ne zave kiel en muts.
In de lange winteroevende zinge de kindere doe den oevend passeere rond de stoof en in ‘t licht van de petrollamp. Engel-oom verteld over vreuger joere. Den leesde ze de roezekrans en ginge ze sloepe. ‘s Merges stonne ze vreug op en da wiste de kindere uit de gebeure.
Op ne kie, ‘t was in ‘t holleke van de winter en de snie lag dik. Veu ‘t lieg hooizeke haa de kindere hoepe snie veu de deu en de vindsters gescheupt en wel tot tege ‘t dak. ‘s Merges as Engeloom wakker weudde, bleef et doenker, moe z’aa ginne voek nemi en de moeg begost te rammele. Noe lang wachte stond de man op, dee de deu ope en reep op zen Lucie ‘ons huis es onder gesnieft’. Den ginken ze op zolder, kroope deu ‘t dakvinster en zoege wat de joenge manne aa’en uitgestoke.