Jan Pap

De Horen 1975, 161-162

Jan Pap

Den echte noem va Jan Pap, da was Jan Pappaert, moe de minse aa zenne noem verkeut. Daan gink peuter roope in den bos. Was er ginne peuter den tus’ten toch ienege greun tekke afzoege; kwam den just de garde den moest Pap noe de juge. Moe de juge daan kinden’hem, want Pap aa t’geld ni veu in d’anne van de garde te stoempe, en de genevel d’aan droenk’en lever zelf oit. Jan woende in de Vekedelle, keut bai den bos, moe z’en hoizeke es oek al lank weg. Noe de doed van zen ieste vraa was het tristeg allien te bleve, en Jan gink noe de Vloeindere, veu z’en twiede vraa te zeuken. Moe den begost de mizere. Op ne kië was’en bezeg in z’en scheu, en zen vraa sloog me e dik stuk aait op zenne kop. Jan lag va z’e zelve in ne plas blood. De gebeure reepe de gandareme, moe Jan was ne goeie man en vroog oen de police zen vraa te pardoneere, en toch ni noe Leuve te goe bij de juge. Moe zen twiede vraa ie d’oek ni lank geliefd. Den was Pap oek ne soekelier, zenne kost was moeger en flaa. Jan aa moe ie koemerke, veu in t’eete en te sloepe doe stonnen iemer woeter veu te drinken. s’Mondoes zatten in t’kafee en t’soeves trok’en zat noe zen hoizeke. Pap aa oek e gebrek, de letter R kost’en ni oitspreke, en den zonk’en “Blavo, blavo, flolence dloegt den dlapeau”. As t’pensoon opgekommen es dee Jan e zatsel, “t’kan el af” za Jan. Noe nen tait moest’en zen hoizeke in de Vekedelle verloete, den trok’en noe e gangske in d’Hoornzielstroet, tege de patronage. Doe brochte de gebeure heum e wa d’overschot veu t’eete. Hai bezat ien talloer, moe ze weudde ni afgewasse. Jan wast heum iene kieë, assen moest goe stemme, en assen veu de speegel stond za’en “naa zal den bulgemiester mai bezee, d’aan was nog va main klas”. Jan gink regelmoetig noe Brussel veu peuter te verkoepe, den kost’en e wa broed en genevel koepe. De gebeure aa geziet dat’en noe de zusters in t’kloester moest goe veu peuter te verkoepe. Pap trok noe Brussel, en hai paasde alted oe moeitek naa dee maseurekes oenspreke. Pap aa gebeld, en e maseureke dee de poot ope, moe Jan was’er va gepakt, en zaa “Maseul, ere gien zwette zustels van doe”; ze paasde dat ne zot was en sloog de deu toe, en Jan aa niks verkocht. Jan es ne n’ave man geweude, wel neegeteg joer. Hai es den noe t’hospice gegoe, moe bedde en goeie kost was Jan ni gewoen, en Jan trok alted noe zenne stroezak, moe va groete mizere es Jan den toch in t’hospice gestereve.