De Jotten

De Jotten

Hedde van de familie van de Jotten hure spreike? Dee woende in de Wijngoedstroet, hove bij den Arts. Da was en erm huizeke me en aa scheupoot. Da woere Susse, Charel en Katrien, twee breus en e zuster. Da was just vrumt ras. Oen ‘t gezicht koste ni see dat ‘t witte of zwette woere, want wasse da kinde ze ni. Allien mè Posse en ‘t sondoegs woere ze’n bekke kleirder. As ge oen Charel vroog, ge’t zeker houille gelost? Den antwoode hij ‘nie gedoeme, ‘k moeit mij nog wasse’. De Jotten woere brave, stille minse, moe werke deie ze ni veul. As ze draa woode zegde, den was er toch ne ‘begot’ of ne ‘gedoeme’ bij, moe da was naa toch nie vloeke.

In ‘t begin van de Vaste stond de Susse al te kloege “binne t’keut est begot Posse en te biechte goe, gedoeme, enden nie wiette wa zegge. Um twie eure ‘s nachts stonne z’oen de kerkpoot. Ze weudde van tijd geploegt van de kindere as ze van ‘t school kwoeme. Den ginge ze op de deu stampe en Susse en Charel stonne achter de deu te vloeke. Ne zekere kie ginge ze e verkeskot baave, z’aa toch wa stiene gevonne. ‘t Werk ging goed en ze woere fier. Na passeede doe ne man en daan heel da werk in ‘t oeg en vroeg “langs woe moet da verke binne?”. Charel bezag Susse en Susse bezag Charel… “Ara begot, na es er gien deu oen ‘t kot!”.

Katrien es d’ieste gesteurve. As Charel de kist van Susse ging kommandeire zaa’n “onze Charel, onze Charel es gepasseed”. De schrijwerker antwoodde ‘nie gezee man”, moe hij wis ni dat Charel zeek was. Moe hij is begot doet zaa Charel.

De Horen 1975, 161-162